Na de vingerafdruk, nu de tongafdruk

Het patroon van een tong verschilt van mens tot mens.

Wie veel naar detectives kijkt, heeft al langer begrepen dat de vingerafdrukken in een mum van tijd naar een potentiële dader kan leiden. Via de huidige elektronische apparatuur komt men vrij snel tot een ‘match’ met alle gestockeerde vingerafdrukken. Het patroon van een vingerafdruk is immers uniek; niet één iemand ter wereld heeft bv. een ‘duimdubbelganger’.

Wat weinigen weten, is dat ook de tong een uniek patroon vertoont. De tong mag dan best lekker zijn bij een intiem onderonsje en de ene beheerst het tongzoenen al beter dan de andere, al eeuwen wordt de tong beschouwd als een afstotelijk, vies ding. Precies daarom wordt ‘de tong uitsteken naar iemand’ bestempeld als een absolute belediging. Het betekent bijna net zo veel als je middenvinger naar iemand opsteken.

[related-posts]

Onlangs zag ik een aflevering van CSI, waarin de dader van een wurgmoord werd geklist door zijn… tongafdrukken op het lichaam van zijn slachtoffer. Kennelijk had de man zijn slachtoffer vooraf niet alleen bepoteld met zijn handschoenen, maar had hij de vrouw ook belikt over haar hele lichaam. Zijn tongafdrukken waren een sluitend bewijs en joegen de man de cel in. Toén dacht ik nog: ‘De scenaristen hebben zich eens flink laten gaan!’. Maar intussen weet ik wel beter…

De plaatsing van de smaakpapillen op de tong, de vorm en de grootte, de groeven en vertakkingen verschillen van mens tot mens. Niet één iemand heeft een tong als de jouwe!

In feite vind ik dit een bangelijke gedachte en verregaande evolutie in het hele detectiesysteem. Tegenwoordig kan je met je vingerafdruk een kantoor binnen en sterker nog: in verscheidene luchthavens wordt na vertoon van je paspoort ook je vingerafdruk gevraagd: een simpele toets met je vinger op een al even simpel schermapparaatje. Zullen we binnenkort ook onze tong op dit apparaatje moeten leggen?… Bwaak!