Voor je eigen welzijn: neem de trein!

Een reëel praatje maakt zoveel gelukkiger dan een virtuele babbel.

Eerder hadden we het hier al over het aantal contacten dat er wordt gelegd tijdens een tram-, metro- of treinrit. Nogal wat reizigers ontmoetten er hun toekomstige geliefde. In de meeste gevallen is dit louter een kwestie van durf en lef: waarom zou ik geen initiatief nemen en een gesprek aangaan met diegene die naast of tegenover mij zit? En al zeker wanneer die persoon mij aanstaat?

Niet alleen in het openbaar vervoer, ook in de wachtsituaties van bv. dokters- of kappersbezoeken, wasserettes of openbare dienstinstellingen blijken de meeste mensen oogcontact te vermijden, laat staan een babbel met hun toevallige buur. Vooral de angst om een blauwtje te lopen, speelt hierbij een belangrijke rol. En niet onmiskenbaar: de schrik hebben om met iemand om te gaan die bepaalde bijbedoelingen heeft of op je persoonlijke bezittingen uit is.

[related-posts]

Filerijders klagen als ergernis nummer 1 het gebrek aan contact aan. Maar vreemd genoeg doen treinreizigers dit ook. Na een aantal testcases stelden onderzoekers van de universiteit van Chicago vast dat extraverte personen genoeg hebben aan één spontaan en ongedwongen gesprek per dag om zich gelukkiger te voelen. Dit heet in moderne termen ‘socializen’ en staat ver af van elk virtueel contact. Termen als ‘vereenzaming’ en ‘solitair gedrag’ behoren helaas tot de tijdsgeest en nooit eerder waren depressies en burn-outs dermate ‘in’.

Een ‘lefgozer’ mag dan al wel een negatieve bijklank hebben, wie weet is jouw eerste stap er duizend andere waard. Kortom, breek je bek open!…