Dit speciale woord omschrijft het verlangen dat we uit het oog verliezen als we opgroeien

Een basisbehoefte.

“In een samenleving waar sterk ingezet wordt op individualisme, vergeten we soms dat we groepsdieren zijn. Met anderen in contact zijn, is een van onze overlevingsmechanismes. Mensen sterven in totaal isolement. Bij gevaar gaan we als individu eerder vluchten of bevriezen”, schrijft relatiedeskundige Rita Ponnet in De Morgen.

“Vandaag weten we dat de afwezigheid van interactie en fysieke verwaarlozing de hersenen aantast. Delen van het brein blijven onderontwikkeld, waardoor mensen zich onvoldoende ontplooien en een lagere levensverwachting hebben.” Als baby en kind is een fysieke aanraking dagelijkse kost, maar hoe ouder we worden, hoe meer we dit vergeten en zelfs verwaarlozen.

“Af en toe de warmte van een omhelzing voelen, is beter dan jarenlang door een dor landschap gaan.¬†Hoe sterker de onderlinge band, hoe rijker het effect en hoe langer die aanraking blijft nazinderen.”

Over welk woord zouden we het hebben? Huidhonger! “Huidhonger is ook de reden waarom mannen vaker emotioneel vastlopen en depressief zijn. Vrouwen uiten hun gevoelens makkelijk onderling, pakken elkaar eens vast.”

“Bij mensen die na jaren alleen terug in een relatie stappen, wordt de poort naar hunker en verlangen als het ware geopend. Als die relatie stukloopt, is de nood dan ook het hoogst om een nieuw iemand te leren kennen en die aanraking weer te voelen. De behoefte aan lijf-lijfcontact wordt gedesactiveerd wanneer die zo lang te slapen is gelegd. Eenmaal die nood uit z’n winterslaap komt, weten we pas wat we al die jaren hebben moeten missen.”