Helmut Lotti 48 uur dakloos in Brussel

Gisteravond was het de laatste aflevering van ‘Ook getest op mensen’.

Marcel Vanthilt stuurde bij wijze van test Helmut Lotti 2 dagen de stad Brussel in als armzalige dakloze zwerver. De vermomming was navenant, maar de ervaringen van Lotti waren zeer geloofwaardig, zelfs meelijwekkend.

Vooraf had hij wel zijn portefeuille, zijn gsm, zijn horloge en zelfs zijn trouwring moeten afgeven. Hij vertrok voor zijn opdracht zonder één eurocent op zak! Maar wel met een slaapzak en een zak warme kleren.

In zijn zog volgde een bescheiden cameraploegje dat alles vastlegde en er een aandoenlijke reportage van maakte. Aan Marcel in de studio deed hij het relaas van zijn wedervaren. Hier een greep uit zijn bevindingen:

  • “De wereld lijkt plots voor je gesloten. Je kunt nergens terecht! Zelfs een toiletbezoekje kost tegenwoordig € 0,50. En voor de politie besta je kennelijk niet eens. Waar kan ik naar het toilet? Waar kan ik slapen? Ik moest constant van ze horen: ‘Désolé, monsieur!’… ”
  • “Zonder geld heb je de neiging om te gaan stelen. En ik hàd ook makkelijk wat fruit uit de uitstalbakken kunnen jatten. Maar ik kòn het niet. Dat ligt niet in mijn aard. Maar als ik continu als een dakloze door het leven moest gaan, zou ik het wellicht wèl doen of tenminste gaan bedelen!”
  • “Wat ik het meest mistte? Warmte, in de letterlijke en de figuurlijke zin! Gewoon om hoe je eruitziet, lopen de mensen je straal voorbij, zelfs als je ze aanspreekt. Opvallend is dat anderstalige toeristen dan wel vriendelijk zijn. Zo kreeg ik van enkele jongeren een kleine 8 euro, omdat ik ze op weg hielp naar de concertzaal AB. Nog nooit heeft 8 euro voor mij zoveel betekend!”
  • “Met het weinige geld dat ik dan had, begon ik voor het eerst in mijn leven prijzen te vergelijken. Waar kost een simpele fles water het minst?…”
  • “Het leven lijkt doelloos en tijdloos. Je bent trouwens helemaal niet bezig met het leven, maar met overleven. Ik speelde dit ‘spel’ maar 2 dagen, maar al na 24 u. dacht ik aan opgeven: dit houd ik geen 10 uur meer vol!”
  • “Velen slapen in de buurt van het station Brussel-Centraal. Maar ze vervoegen lukte me niet. Ik voelde meteen aan: ik ben niet één van hen! De meeste daklozen kennen elkaar en hebben een mentaliteit waar ik niet in kan komen.”

 

Tot slot liet Helmut verstaan aan kijkend Vlaanderen: “Wij mogen het als maatschappij zondermeer niet toelaten dat er een flink aantal mensen in zùlke omstandigheden moèten leven!”.

Hoe dan ook, de àndere Lotti liet zich van zijn beste kant zien. Dit was niet alleen goeie televisie, dit was reality-tv van een hoog niveau!

Wil je zelf de aflevering zien, alvorens je je stem uitbrengt, dan kan je het fragment herbekijken op deredactie.be .