Een tong draaien, driftkikker?

Wat de Zuid-Amerikaanse hoornkikker met zijn tong kan, doen weinigen hem na.

In het gewichtheffen voor mannen met een lichaamsgewicht tot 56 kg -de ‘pluimgewichten’- ‘trekken’ de besten iets meer dan het dubbele gewicht aan halters van de grond en ‘werpen’ ze om en bij de 150 kg met hun armen boven het hoofd.

De Zuid-Amerikaanse hoornkikker doet veel straffer. Hij tilt meer dan drie keer zijn eigen lichaamsgewicht op… met zijn tong! En dit kost hem niet eens veel moeite en daarvoor hoeft hij zich ook niet vooraf tegoed te doen aan doping, wat de gewichtheffers vaak wordt verweten.

Een muis in de buurt? Even de tong uitsteken en… knnappp! De kikker heeft de muis zó beet en slikt ze ook in één keer door. Tot nog toe dachten wetenschappers altijd dat de hoornkikkers vooral de kleefkracht van hun plakkerige tong gebruikten om hun prooien te grijpen. Alsof het slijm dat ze binnensmonds ontwikkelden zou werken als een soort van superlijm en er voor hun slachtoffers geen ontsnappen meer aan was.

[related-posts]

Aan de hand van verschillende proeven van een Duits onderzoekersteam kon men pas recent afleiden dat de trekkracht van hun tong groter wordt, naarmate ze minder slijm produceert. Kortom, dit onderzoek is niet afgerond. Verdere testen zullen nu moeten uitwijzen hoe de tong van de hoornkikker zoveel kracht kan omzetten en wát dan wel de rol is van het veelvuldige slijm dat het beestje in zijn bek spaart.

Tja, ik heb al wel meer mensen op mijn weg ontmoet die van ‘natte kussen’ houden… En in de marge: tongzoenen behoort tot een liefdesritueel dat de mens maar een paar eeuwen geleden overnam van de apen. Maar dát is een onderwerp voor later.