Wat als we spraken met leestekens?

Spreken is moeilijker dan lezen.

In het begin van de vorige eeuw was Victor Borge (1909-2000) een uitzonderlijk artiest. De Deens-Amerikaanse jongen werd een muzikaal wonderkind genoemd, omdat hij op 8-jarige leeftijd al volle zalen lokte. Niet alleen omwille van zijn virtuoze pianospel (met handen en voeten!), maar omdat de knaap ook een bijzonder gevoel voor humor bleek te hebben.

Victor populariseerde klassieke muziek door er een heuse show van te maken. Naarmate hij ouder werd, kwam hij almaar geestiger en scherper uit de hoek en werden zijn bindteksten en onderbrekingen een artistieke uitlaatklep die voordien nooit iemand op de bühne hanteerde.

Men kan zonder meer stellen dat Victor Borge een standup-comedian avant la lettre was. Je zal zelf wel fragmenten uit zijn shows ontdekken, maar déze willen we je niet onthouden. Wanneer je deze conference letterlijk vertaalt, zou je zelfs vandaag de dag alle lachers op je hand krijgen. Temeer omdat onze taal intussen is verrijkt met sms- en chattekens en symbolische icoontjes.

[related-posts]

Het uitgangspunt van Victor Borge’s uiteenzetting zou een onderwerp kunnen zijn van het tv-programma ‘Wat als?’. Victor gaat ervan uit dat mensen die elkaar schrijven elkaar veel beter begrijpen dan wanneer mensen alleen met elkaar praten. Dit heeft alles te maken met het feit dat je tijdens het verbaal communiceren de leestekens niet duidelijk opmerkt. En daar heeft hij een oplossing voor: de fonetische interpunctie. Voor elk leesteken heeft hij zo z’n geluidjes bedacht. Wat het voorlezen van een verhaal een stuk duidelijker maakt.

Had Jacques Vermeire dit filmpje ontdekt, zou hij met dit item ongetwijfeld scoren in zijn nieuwste show:

https://www.youtube.com/watch?v=6bpIbdZhrzA&