Een plasfobie? Verre van!

0
372

Tussen Tervuren en Zaventem stond ik zelf urenlang te niksen in de ‘Pladijsfile’ van woensdagmorgen.

Ik heb de term ‘stilstaand verkeer’ altijd belachelijk gevonden, want verkeer dat stilstaat is geen verkeer. Je kan geen centimeter vooruit noch achteruit.

Na een goed halfuur begint het je danig op de zenuwen te werken. Als er nu één plek is, waar je als autobestuurder nagenoeg niks kan of mag doen, is het de file. Je praat jezelf in om kalm te blijven, maar nervositeit leidt tot de natuurlijke behoefte om te gaan plassen.

Pas na een goed uur openbaarde zich een waar spektakel voor mijn ogen. De ene na de andere mannelijke chauffeur stapte uit zijn wagen en liep naar de zijberm om een plasje te deponeren. Uiteindelijk niks mis mee, vind ik.

Maar nagenoeg een uur later waagden ook een paar vrouwelijke chauffeurs zich naar de zijberm. Broek uit, en plassen maar! Ik had er moeite mee, maar tenslotte ervoer ik toch een samenhorigheidsgevoel, zo van: ‘Tja, waarom niet?’… Al vroeg ik me af: ‘Zijn àl die tientallen anderen nu hun plas aan het ophouden?’…

Ik vrees van wel. Nogal wat mensen hebben een plasfobie, erkend als een ware ziekte. En gek genoeg zijn het vooral mannen die ermee te kampen hebben.

Hun zorg is vooral dat ze simpelweg niet kùnnen plassen in een openbaar urinoir of publieke ruimte, wanneer er andere mannen in hun directe omgeving hetzelfde doen.

Het mag dus niet vreemd klinken dat tegenwoordig meer dan 3 mannen op de tien al zittend gaan plassen. Vanuit een gevoel van veiligheid en privacy.

En ohja, er bestaan wel meer fobieën dan een plasfobie. Je ontdekt ze mondjesmaat op deze site.

GEEN REACTIES