Tour de France

Een smet op mijn wielerblazoen.

Dit weekend vindt de slotetappe in “de ronde van Frankrijk” plaats.  In mijn vergane jaren stond dit wielerevenement met stip in mijn agenda genoteerd.  Als jonge knaap volgde ik elke rit op televisie, het was toch zomervakantie, om vervolgens en na het avondeten de etappe na te bootsen op mijn BMX.  Omdat ik piepjong was, werden de ritten wel ingekort tot zo’n 30 minuten maar de beleving was des te intenser.  Ik voelde me even Greg LeMond of Claudio Chiappucci.  Een onbeschrijflijk gevoel, om eeuwig te koesteren.  Ik droomde toen van een echte koersfiets, zo’n trapper met versnellingen en klikpedalen.

We zijn nu zo’n twintig jaar later en mijn geluk kan ogenschijnlijk niet op.  Ik heb me eindelijk zo’n koersfiets van Italiaanse makelij kunnen aanschaffen.  Na een carrière van zo’n 10 ritjes is mijn fiets in mijn kelder beland.  Daar kan hij roesten en stof vergaren op zijn oude dag, naast de lucht- of zuurstofpomp… een levenseinde dat ons allemaal mogelijks nog te wachten staat.  Bij het schrijven hiervan bedenk ik me nogmaals dat ik me snel van die kankersigaretten moet verlossen.

[related-posts]

De liefde tussen fiets en ondergetekende (ex-berijder) is over.  De scheiding is een feit, al hoef ik geen alimentatie te betalen.  Ik pleit schuldig want dit jaar heb ik geen enkele rit in de tour gevolgd, zelfs geen enkele samenvatting bekeken of gelezen.  De wielerbeleving is volledig weggeëbd.  De dader van dit alles is niemand meer of minder dan mister “doping”, hij is nog kankerverwekkender dan de teer in mijn sigaretten.

Fietsen is een duursport.  Het zit volgens mij in ons bloed, wij zien sporters graag “afzien” en half comateus over de finish strompelen.  Natuurlijk moet je over de technische kwaliteiten beschikken om een goede wielrenner te worden, maar je conditie en uithoudingsvermogen vormen de basis van je uiteindelijke prestaties.  Wij, als toeschouwers, verwachten langere ritten, warmere temperaturen, meer en hogere beklimmingen, … de drang naar doping wordt bij de wielrenners én hun managementgevolg alsmaar groter.  De lokroep van de anabole Ventoux lijkt onweerstaanbaar te zijn.  Ik weet gewoonweg niet meer welke tourwinnaars niet gepakt zijn op verboden middelen.  Bovendien heb je er nog die spuiten en slikken zonder betrapt te worden.  Kijk maar hoelang Armstrong dit heeft weten vol te houden, hij was de medische onderzoekswereld steeds een stapje voor.  Valsspelerij in de allerhoogste graad.  Die éne renner die zichzelf niet drogeert, lijkt éénoog in het wielerpeloton der blinden, niemand ziet hem nog.

[related-posts]

Uiteindelijk overwint mijn zelfreflectie en besef ik me dat ik viermaal bestolen ben in mijn leven.

Vooraleerst heeft mijn vader me de illusie van die man uit Spanje of Turkije ontnomen.  Het blijft een trauma.  De man die alle kinderen op deze wereld gelukkig kon maken, bleek een commercieel verzinsel te zijn.

Wat later werd mijn geldbeugel ontvreemd op de Groenplaats in Antwerpen door een stelletje ongeregeldheden.  Ik hoopte op een interventie van Rubens maar hij bleef stokstijf staan en zag dat het goed was.

Enkele jaren geleden werd mijn grootvader uit mijn leven gerukt.  De tand des tijds bleek de overwinning naar zich toegetrokken te hebben.  Ik mis mijn bompa nog elke dag, maar zoek niet meer naar de dader.

Tenslotte heb ik dit jaar mijn geloof in de wielersport verloren.  Mijn geloof in de zuiverheid van de wielersport is weg.  De kracht van Merckx lijkt zonder EPO onevenaarbaar.  De wielersport is ziek en er bestaat geen medicijn, ondanks de verworven wielerkennis in spuiten en bloedtransfusies (zelfs met stierenbloed!).  Schaam u zondaars en vooral recidivisten.  Door jullie is mijn jeugdliefde verliefd geworden op de Duivel en blijf ik moederziel alleen achter met de illusie dat ik ooit dacht dat dit topsport was.  Show must go on, lieve Freddy.

Ik kan enkel concluderen dat zowel mijn sigaretten als de wielersport, kankerverwekkend zijn.  Beiden hebben het aan zichzelf te danken, wetende dat er talloze mensen en kinderen zijn die tegen zo’n oneerlijke en moordlustige kanker moeten vechten.  De wielerbonzen geven miljoenen euro’s uit, op zoek naar die nieuwe en onopspoorbare doping, in plaats van dit geld te besteden aan de bestrijding van kanker of andere ziektes.

De wereld is oneerlijk en de wielersport is hier helaas een mooi voorbeeld van.  De voornaamste drijfveren zijn ons egoïsme en het hunkeren naar roem maar vooral naar geld.  Ik pleit bijgevolg voor de terugkeer van die heilige man met zijn stoomboot.  Vroeger verdeelde hij het speelgoed onder de kinderen maar het wordt tijd om het geld in deze wereld opnieuw te verdelen.  Wie vals speelt en stout is krijgt niets, behalve blaren op zijn gat, het gevolg van al die te lange ritten. Ik hoop dat ze pijn doen.