Sprookjes: de eeuwigdurende herinnering

Wanneer onze dromen nog waarheid konden worden.

Ik heb soms van die dagen, gelukkig niet te veel maar toch…  Ik word wakker, eet een stuk fruit en lees de krant.  Ik word volgepropt met oorlogen die eeuwig lijken de duren, gevechten van de ene god tegen die andere god, aanrandingen op straat met talloze “voorbijgangers” die niets doen of kinderen die sterven van verdriet en ook wel van de honger.  Mogelijks sta ik aan het begin van een depressie, maar soms wil ik vluchten van de realiteit.  Op zoek naar een betere en vooral andere wereld.  Hopelijk zal ik mijn kritische zelve nooit verloochenen en mijn ogen niet sluiten voor al dat onrecht dat overal manifest aanwezig lijkt te zijn.  Niet dat ik blind ben voor alle mooie zaken die er in de wereld plaatsvinden, maar soms neemt mijn “donkere” kant de bovenhand, bij Darth Vader is het ook zo misgelopen.

Ik heb heimwee naar andere tijden …  Zo’n twintig jaren geleden was ik monitor en begeleidde ik activiteiten voor kinderen tussen 6 en 18 jaar.  Op een mooie dag ging ik met zo’n twintig kinderen tussen 6 en 8 jaar naar het sprookjesbos in het Rivierenhof in Deurne (Antwerpen).  Het was een dag die mijn leven voorgoed roze zou kleuren.

[related-posts]

De vertelster van dienst was een indrukwekkende dame.  Ze had het postuur van een toverfee en de stem van mijn moeder, net daarom was ze zo indrukwekkend.  Ze vertelde over de kabouters, elfen, dwergen, toverspreuken en al die andere pracht waar elk kind in durft te geloven.  Het sprookjeskasteel zelf was zo’n 30 vierkante meter groot maar leek gigantisch te zijn.  De fantasie van de kinderen maakte mijn wereld eveneens feeëriek, er was geen enkele wolk te bespeuren.  Het was zalig om mezelf te verliezen in een wereld waar de fantasie van de kinderen alles kon bepalen, Harry Potter was toen nog niet eens geboren.  Mijn geluk was onbeschrijflijk, zo mooi, zo teder en toch zo kwetsbaar.

Ik denk vaak terug aan die dag van toen, zoals Reinhard Mey ooit zong.  De gedachte aan die oogverblindende vertelster en de fantasieën van die kinderen, zijn mijn dierbaarste bezittingen geworden.  Het is de onuitputtelijke kracht van de herinnering.  De herinnering is steeds aanwezig en kan niemand van je stelen.

[related-posts]

Ik droom nog dagelijks van het moment waarop onze kinderlijke fantasie komaf maakt met de werkelijkheid, het moment waarop de liefde wint van de droefenis, haat verbleekt bij geluk, het broederlijk delen ons zelfbehoud doet vergeten, …  Ik hoop ooit wakker te worden in een wereld waar kinderen alle mondiale machtsposities bekleden en niemand zonder eten moet gaan slapen.  Zou het niet prachtig zijn als elk kind, waar ook ter wereld, op 6 december een prachtig cadeau in zijn pantoffel, schoen of desnoods klomp, mag terugvinden?

Hopelijk gaat ieder van ons op zoek naar zo’n moment uit zijn of haar kindertijd.  Koester de gedachte en geef ze door aan uw kinderen, kleinkinderen, …  Zo’n wereld is te mooi om te vergeten, zo’n wereld is het waard om herinnerd te worden.

[related-posts]

Mijn dank gaat uit aan al die lieve kinderen van toen.  Dankzij hen was ik piepklein en vond ik toen het geluk dat ik heel mijn leven lang zou meedragen. Ik voel me in deze, moreel verplicht om mijn tofste collega te citeren: “wees liever naïef, dan negatief”.

Er was eens een schrijver met een lange snuit en die blies dit column uit.  Maar de gedachte spookte gelukkig verder in verscheidene doolhoven, voor iedereen die durfde te geloven.