Speeldag 8: Colombia – Ivoorkust

En toen werd het stil …

Vooraleerst wil ik u waarschuwen.  Als u graag een leuk en humoristisch artikel wilt lezen, kan ik u best doorverwijzen naar alle andere artikels op deze vertrouwde site.  Ik maak graag even tijd voor iets anders nu, iets dat plotseling heel tastbaar is geworden.

Mijn allerliefste schat zei me ooit dat voetbal de belangrijkste bijzaak in het leven is.  Onzin natuurlijk, dacht ik.  Voetbal is steeds weer ten volle genieten, ik kan niet zonder en zeker niet in deze WK-tijden.  Ik sta op en ga slapen met de “brazuca”.

Vandaag keek ik aanvankelijk naar de eerste helft van Colombia – Ivoorkust.  Nadien maakte ik, uitzonderlijk, even tijd voor een culturele activiteit en verliet mijn vertrouwde huiskamer (die door het WK werkelijk een leefruimte is geworden).  Ja, soms zijn er nog andere belangrijke zaken in het leven en zo krijgt mijn schat dan toch haar gelijk.

Bij mijn terugkomst keek ik, uitgesteld, naar Uruguay – Engeland.  In mijn gedachten schreef ik een column over Luis Suarez, een van de beste voetballers ter wereld en net zoals Messi, een godenkind.  Toch zal mijn column over Suarez nog even moeten wachten.  Niet getreurd, hij zal nog genoeg schitteren en de inkt kan nog rijkelijk vloeien.

Terug naar het begin van de avond.  Het volkslied van Ivoorkust bracht bij nr 20. Serey Dié, blijkbaar veel emoties teweeg.  De jongen huilde pijpenstelen, een Ivoriaanse moesson.  Eigenaardig maar ook weer niet ongewoon.  Sommige spelers weten dat ze tijdens het volkslied worden gefilmd en doen allerlei eigenaardige handelingen om toch maar, liefst in close-up, gefilmd te worden.  Luidkeels a capella zingen is trouwens een trend aan het worden, geef mij dan maar de openingsdans van een sumoworstelaar.

Uren later, vernam ik de ware toedracht van de huilbui van Serey Dié.  Twee uur voor de wedstrijd had hij vernomen dat zijn vader was gestorven, hij besloot toch te spelen.  Toewijding aan de natie en het eigen verdriet verdringen.  Enerzijds onbegrijpelijk maar anderzijds verdient Serey mijn respect, ik buig in nederigheid voor mijn Afrikaanse vriend.  Ergens in een lokale kerk in Ivoorkust bereidt men zich voor op de begrafenis, het zal een feest met zang en dans worden want zo zal men afscheid nemen van Dié Senior.

Ik word er stil van … het is inderdaad ‘maar’ voetbal, een bijzaak in ons menselijke bestaan.  Mijn gedachten brengen me bij Thé Lau (zanger van The Scene).  Hij zal zaterdag voor de laatste maal de volgende woorden zingen: “er is te veel verlangen en er is te weinig tijd”.

Serey Dié zal een groot verlangen blijven koesteren, want de tijd heeft gewonnen.  Iedereen heeft vandaag verloren, 0-5, forfaitscore, geen doellijntechnologie nodig.

Ik heb vandaag even genoeg van koning voetbal en sta stil bij de kern van ons leven en de kern van mijn bestaan.

“Papa, ik zeg het te weinig maar ik schrijf het zo vaak, weet dat ik je graag zie.”

(Ik draag dit column op aan mijn beste vriend, sterkte TT)