Speeldag 2: Mexico – Kameroen

Samuel Eto’o: De oude krijger

Voetbal is emotie en een voetballer is emotioneel als een klein kind dat maar niet genoeg krijgt.

Zonet stond Samuel Eto’o nog eens te voetballen. Bij Chelsea wordt hij gezien zijn leeftijd volledig ten onrechte “op rust” geplaatst, af en toe spelen en courant invallen. Kortom, niet naar waarde geschat, ondergewaardeerd.  In dat opzicht is Eto’o een boezemvriend van ‘onze’ Lukaku.

Eto’o … waar zijn die emoties gebleven … toen hij met Barca enkele jaren geleden kampioen werd, in de vuurlinie gifspuiend naar al wat naar Real Madrid (dat hem in een vorig leven niet nodig had) rook.

Prachtig gewoon, die frustratie, die woede, dat miste ik in hem.

[related-posts]

Woede start vaak vanuit een onmachtsgevoel, een scheids die weer maar eens een foute beslissing nam.

Eto’o verloor met 1-0 van Mexico. Gelukkig maar want Mexico zag maar liefst 2 doelpunten onterecht afgekeurd. Foute beslissingen van het scheidsrechterlijke trio (in dit geval ook de grensrechters) maar uiterst menselijke fouten. In tegenstelling tot gisteren kun je de scheids niets maar dan ook niets kwalijk nemen. Millimeters buitenspel, een bal die niet door een Mexicaan maar door een Kameroener wordt verlengd in een fractie van een seconde, … onmogelijk te zien met het menselijk oog. Zelfs zes ogen schieten te kort, ook haviksogen.

Voetbal en computertechnologie, het blijft een moeilijk huwelijk.

Sportieve groeten