Speeldag 15: Zuid-Korea – België

Duivelskind

Deze column valt me zwaar.  Tegenstrijdige gevoelens van woede en blijdschap kruisen de degens.  Ik heb nu, in tegenstelling tot mijn vredelievend karakter en goedlachse persoonlijkheid, de neiging om mensen te kwetsen.  De biecht zal mij roepen, dat weet ik.  Nu sta ik aan wal, tussen de beste stuurlui, zelfs Michael Schumacher is van de partij.  Tijd voor een reconstructie aan de hand van een tijdsschema, een rollercoaster van emoties.

Donderdag 20u

De wedstrijd moest nog beginnen en het lot was de Belgen al gunstig gezind.  We wisten immers al dat Duitsland eerste was geworden in zijn groep, gevolgd door de USA.  Dit betekende dat België bij een gelijkspel of winst tegen Zuid-Korea, groepswinnaar werd en tegen de USA uitkwam in de achtste finales.  Zelfs bij een Belgische nederlaag kon het nog, maar dan moesten we rekenen op onze Russische vrienden.  Maar voetbal en wiskunde gaan niet samen, dat is nu wetenschappelijk bewezen door de Italianen.

We hadden dus alles in eigen handen om de Duitsers te ontwijken.  USA mag dan een sterk collectief blok zijn, het heeft veel minder individuele klasse dan Duitsland. Een droomscenario dus en de match tussen de Zuid-Koreanen en de Belgen moest nog beginnen.

Donderdag 23.50u

De wedstrijd is net afgefloten.  België behaalt een 9 op 9, een unicum in onze vaderlandse voetbalgeschiedenis.

We speelden in de tweede helft, de beste 45 minuten van ons toernooi en dit met 10 man nota bene.  Het was nog altijd niet supergoed maar het was toch al beter en ik zag zelfs enkele lichtpuntjes.  Vertonghen en Fellaini speelden een redelijk goede en verdienstelijke wedstrijd.  Verder bewees Thibaut Courtois nog maar eens dat hij de beste doelman ter wereld is.  Hij had weinig werk maar pakte alles wat hij moest pakken, steeds volledig geconcentreerd, zo hoort het ook Thibaut.  Er was ook wederom een flitsende invalbeurt van Divock Origi.  Ik zie hem verdorie graag voetballen, 19 jaar en zo frivool en onbezonnen.  Het is een engel in vol ornaat, een godsgeschenk van Wilmots.

Maar nu … mijn bloeddruk stijgt als ik er aan terugdenk … de horrortackle van Steven Defour.  U moet weten dat Defour best een aardige (oeps, verkeerd woordgebruik), een goede voetballer is.  Van aanvallende middenvelder werd hij omgeschoold tot verdedigende middenvelder, steeds ook een teamspeler geweest, dat zien we graag.  Waarom dan zo’n tackle?  Waarom geen oog voor de bal hebben?  Waarom zo je ploeg, sterker nog land, in de steek laten?  Waarom Steven, waarom?

Wat bezielde de snoodaard?  Waar kwam die kortstuiting vandaan?  Wat had die Zuid-Koreaan “Kim” toch misdaan?  Allemaal vragen voor Steven Defour en ik ben zeker dat hij ze niet zal kunnen beantwoorden.  Triest dat het zo moest lopen maar geef Defour maar een aanzienlijke schorsing en bijhorende voetreis naar Scherpenheuvel.  Oh ja, denk maar eens aan een nieuwe tatoeage, als je nog ergens plaats hebt op je afgetrainde lichaam tenminste.  Judas moet niet en zou overdreven zijn, maar een portret van Kim is toch wenselijk.  Toegegeven, het handje van Steven Defour aan Kim, op zo’n moment vol adrenaline, dat siert hem wel en doen weinigen hem na.  Soit, gedane zaken nemen geen keer en ik hoop dat Kim heelhuids uit de strijd is gekomen.  Desalniettemin blijf ik schreeuwen, roepen en tieren om Radja Nainggolan.  Ik had die jongen zo graag bij de selectie gezien en dit ten koste van Steven Defour.  Voetbal is oorlog, we doen er allen graag aan mee.

Vrijdag 7.30u

Het was een korte nachtrust met eigenlijk weinig rust.  Ik sta op en geniet van mijn eerste kop koffie. De nicotine van mijn sigaret prikkelt mijn beschadigde hersenbanen maar die tackle ben ik nog steeds niet vergeten.  Ik schaam me wel om mijn woede en besluit Steven van de brandstapel te halen, nu het nog kan.  Hij verdient dit niet, hij is zo niet en ik hoop dat hij nooit meer zal transformeren in de “hulk” van gisterenavond.

Dinsdag spelen we tegen de USA.  De Amerikanen hebben trouwens echt een beenhouwer in de ploeg, Kyle Beckerman.  Hij is de kloon van Mark van Bommel, let maar op.  Steven en ik vragen om vergiffenis maar heel België zal dinsdag vragen om Divock Origi.  Benieuwd of priester Wilmots zal luisteren.  Amen.