Speeldag 13: Italië – Uruguay

Brok in m’n keel.

Het is dinsdagnacht, 4 uur na het affluiten van Italië – Uruguay.  Ik zit achter mijn computer en draag nog steeds mijn T-shirt van Italië, de okselvijvers zijn nog niet verdwenen.  Het “Fratelli d’Italia” (nationale volkslied van Italië) weergalmt nog verder in mijn trommelvlies. Vaarwel Italië, adieu.

Ik beken, van kleinsaf al ben ik verliefd op de Italianen, helaas zijn de gevoelens niet altijd wederzijds geweest.  Het is niet de liefde die je voelt wanneer je zoontje een eerste maal “papa” brabbelt of het gevoel van die eerste passionele kus van je geliefde.  Neen, mijn liefde voor de Italianen is anders maar toch is het iets blijvends.  Ex-voetballers als Roberto Baggio en Alessandro Del Piero zijn verantwoordelijk voor mijn buitenechtelijke en onnatuurlijke liefde voor het land van de laars.

Het doet nog meer pijn als ik besef dat we Pirlo, Buffon of Barzagli waarschijnlijk nooit meer terugzien als speler op een WK (voor Pirlo voorspel ik wel een grote trainerscarrière).  Deze spelers zullen in 2018 op pensioen zijn gesteld, afgeserveerd en uitrustend aan een of ander strand aan de Middellandse Zee.  Italië heeft nood aan bezinning en de jonge garde mag zijn ware gezicht laten zien.  Er is  een tijd van komen en een tijd van gaan …

Toegegeven, Italië verdiende geen plaats in de achtste finales.  Met uitzondering van de eerste wedstrijd tegen de Engelsen, was het geleverde spel van de Italianen ondermaats.  Niet dat Uruguay zoveel beter was, maar je merkt dat Zuid-Amerikaanse landen zich logischerwijs “thuis” voelen op hun eigen continent.  De weersomstandigheden vormen een nadeel voor de Europese grootmachten.  Van de Europese landen zijn er voorlopig maar drie mathematisch zeker van een plaats in de volgende ronde: Nederland, Griekenland en … België.

Tot slot was er nog het “bijtincident”.  Luis Suarez beet in de schouder van Giorgio Chiellini.  Suarez is niet aan zijn proefstuk toe, het is al de vierde maal dat hij het nodig acht zijn tanden in een tegenspeler te zetten.  Pikant detail: de scheidsrechter heeft dit niet gezien, dus kan de FIFA Suarez alsnog schorsen op basis van de videobeelden.  Enerzijds hoort zoiets niet thuis op een voetbalveld en verdient Suarez een fikse boete en dito schorsing.  Maar ach, de heren van de FIFA hebben geen kloten aan hun lijf en moest dit wel zo zijn, dan beet Luis Suarez deze er wel vakkundig af, precisiewerk voor Suarez, testikel aan een zijden draadje.  We zullen dit WK dus nog wel wat mogen genieten van de heerlijke voetballer die Luis Suarez nog steeds is.  Gek of geniaal, er is nu eenmaal weinig verschil.  Lang leve het kannibalisme en Luis Suarez.

Mijn brok in mijn keel na de uitschakeling van Italië zal wel spoedig verdwijnen.  Carnivoor Suarez zal toch eerst grondig moeten herkauwen, alvorens door te slikken.