Op zoek naar het evenwicht

De waarheid ligt steeds in het midden.

Ik constateer het dagelijks wanneer ik tv kijk, me laat overspoelen door opdringerige reclameboodschappen of op het internet surf … de wereld bestaat uit extremen.  We lijken als mens nood te hebben aan dualiteit die leidt tot een diversiteit.

Bij mezelf herken ik het ook.  Toen ik jong was, zocht ik naar extremen om mezelf te leren kennen.  Ieder van ons heeft deze zoektocht nodig om zichzelf te ontwikkelen en ieder van ons leerde omgaan met die aangeboren manische depressiviteit.  Nu ik iets ouder ben en aan het begin van een midlifecrisis sta, zoek ik net rust en stabiliteit op.  De uitersten zijn vervaagd en hebben plaats gemaakt voor het midden, dat me warmte en geborgenheid geeft.  Ik heb nog steeds mijn ‘veilige’ principes en hou er een sloganesk bestaan op na.  Ik ben gebeten door motto’s – die zonder wielen – en heb voor elke situatie wel een of ander stokpaardje waarmee ik goochel.  Ooit heb ik volgende slogan eens gehoord: “te is nooit goed zoals in teveel of teweinig, enkel tevreden is goed”.  Het klinkt mogelijks belachelijk maar het is een waarheid zoals een Milka-koe.

Bepaalde gelegenheden dwingen ons hardnekkig om uitersten te voelen met bijhorende emoties.  In onze westerse cultuur dienen we op een begrafenis verdrietig te zijn, in tegenstelling tot andere culturen.  Gelukkig merk ik ook dat andere gevoelens eveneens welkom zijn.  Tegenwoordig mag je op een begrafenis enerzijds rouwen maar krijg je ook de ruimte om blij te zijn met de momenten die we hebben beleefd met de overledene.  Afscheid nemen is voor mij ook dankbaar zijn dat ik als vriend of familielid, deel met mocht uitmaken van het leven van de persoon dewelke is gestorven.

Laatst was ik op een trouwfeest. Een summum voor toeters en bellen en de belofte dat twee mensen voor eeuwig zullen samenblijven.  De realiteit is mathematisch wel andere koek maar toch… het doet me deugd om twee mensen gelukkig te zien.  Bij aanvang van de plechtigheid nam de bruidegom het woord en vroeg hij stil te staan bij de mensen die er niet konden bij zijn.  In concreto verwees hij naar zijn grootmoeder die recent gestorven was maar de verloving nog had meegemaakt.  Zij had op zo’n dag aanwezig moeten zijn maar het lot of de tand des tijds, strooide roet in het eten.  Symbolisch werd op de voorste rij, een stoel leeg gelaten.  Ik vond het een prachtig moment en bewonder het bruidspaar voor deze ernst en toch ook wel durf.  Ik voorspel een mooi huwelijk met schattige nazaatjes, waarvan er al één onderweg is naar verluidt.

Als ik reflecteer over de ‘zogenaamde’ waarheid of het innerlijke midden, besef ik steevast dat we allemaal vaak maar een beperkte visie hebben.  We horen of zien vaak één kant of één moment van het verhaal en gaan op basis hiervan zelf verdere conclusies trekken.  We vullen eigenhandig de leemtes in die we niet kennen of niet wensen te zien.

Ik heb een geweldige oma, zo eentje uit de Disney-films met golvend grijs haar.  Oud op papier maar jong van geest wanneer ze met ons optrekt of met haar vriendinnen een porto gaat drinken.  Iedereen zegt tegen me: “toch prachtig hoe gelukkig en tof jouw oma is hé”. 

Ik zal bovenstaande niet volledig ontkrachten maar de waarheid is minder mooi met minder tulpen of madeliefjes.  Mijn grootmoeder heeft jarenlang, elke seconde van de dag, voor haar zieke man gezorgd.  Uiteindelijk koos hij voor een ander bestaan, eentje zonder lijden maar mijlenver van ons vandaan.  Mijn grootmoeder heeft meerdere kleinkinderen maar sommigen leven enkel nog maar in haar gedachten.  Op momenten dat ze alleen is, kwijnt ze weg in haar miserie en in haar gepieker.  Dat piekeren is het symptoom van de meest verschrikkelijke ziekte op de aardbol, genaamd eenzaamheid.

Terwijl mijn grootmoeder langzaam maar zeker vereenzaamt, kom ik net tijd tekort.  Ik moet 8u per dag werken (vaak zelfs langer), een huishouden runnen, mijn gezin onderhouden en nog talloze andere verantwoordelijkheden opnemen.  Ik kom handen en vooral tijd tekort.  En zo kom ik weer tot mijn beginstelling, we leven en zijn soms gevangen in een dualiteit, soms zijn we allen het midden en evenwicht zoek.  Dit gezegd zijnde … oma, misschien kom ik morgen even langs en breng ik een taartje mee, al de rest kan wachten want jij hebt al lang genoeg gewacht.