Diëten: een topsport op zich

De eeuwige strijd tegen Goliath.

Het is zover en het moest er eens van komen.  Na alle vreetfestijnen, horend bij dit zomerse weer, besloot ik drie weken geleden mijn spiegel te contacteren.  Een weegschaal had ik toen immers nog niet.  Het verdict van de spiegel was bikkelhard.  Ik was niet de mooiste van het land, maar wel de zwaarste van West-Europa.  Mijn BMI en feitelijk nettogewicht bereikten net niet de top van de Kilimanjaro.  Het was dus tijd om te diëten en mijn jeugdvriend Michel Montignac bleek inmiddels overleden te zijn.

We zijn nu enkele weken verder en ik ben verrast door alle ervaringen die in mijn hersenpan rondzweven.  Een nieuwe wereld is voor mij geopend, al is de weg lang.  Het is eigenlijk meer een doolhof want diëten is iets voor het leven, het einde is nooit in zicht.  Om de pijn wat te verzachten zal ik onderstaand enkele bevindingen weergeven.  Verwacht alstublieft geen hoogstaand wetenschappelijk artikel (die zijn er al genoeg) maar een leuk en humoristisch column.

[related-posts]

Een goed dieet start met voldoende beweging.

Hier wringt in mijn verhaal het spreekwoordelijke schoentje.  Vroeger deed ik wekelijks talloze uren aan sport maar door hardnekkige blessures, kan ik nog maar weinig sporten beoefenen.  Zo kreeg ik een tenniselleboog van het tennissen, door overmatig voetbal kreeg ik voetbalknieën en van te veel biljarten kreeg ik, u raadt het al, biljartballen.  Zo’n chronische ontsteking aan mijn teelballen is enorm pijnlijk, bovendien kan mijn keu ook besmet raken met alle nare gevolgen vandien.  Op aanraden van mijn dokter ben ik gestopt met tennissen en voetballen.  Biljarten mocht van de huisarts wel, maar mijn vrouw uitte begrijpelijk bezwaar.  De komende twintig jaar wissel ik mijn biljartkeu dan maar in voor die andere, tot nu toe nog gezonde, keu.  Voorlopig is de enige sport die ik beoefen dan maar transport.  Lang leve het openbaar vervoer om die kilo’s kwijt te spelen.

Hoe duurder de weegschaal, hoe minder u weegt.

Dit is geen grap!  Ik moest op zoek naar een nieuwe weegschaal want mijn oude was versleten en mijn moeder mocht dit zeker niet weten.  In de brochure van “den Aldi” zag ik een weegschaal van 14,95 euro en met een maximumcapaciteit van 150 kilo.  Ik greep mijn kans maar kwam tot de volgende en onthutsende vaststelling.  Op een goedkope weegschaal van mijnheer Aldi weeg ik vijf kilo meer dan op een duurder model.  Koop dus zeker een “bascule” van een duur merk en uw dieet is al half geslaagd.

[related-posts]

Koop eveneens dure merkkledij.

Je kunt de lijn van mijn vorige bevinding gewoon doortrekken naar de garderobe.  Ik ging naar Decathlon om een nieuwe zwembroek te kopen.  Gezien ik toch prijsbewust door het leven ga, besloot ik mij te verdiepen in het goedkopere huismerk.  Ook hier waren de resultaten van mijn persoonlijk onderzoek zeer onrustwekkend.  De enige zwembroek die een beetje paste, bleek een 2XXL te zijn.  Gezien ik met een dergelijk tafellaken als zwembroek niet naar de kassa durfde te gaan, ging ik op zoek naar een meer “aanvaardbare” maat.  U gelooft het waarschijnlijk niet maar ik vond een schitterende en nauwaansluitende zwembroek van Nike, type XL.  U betaalt viermaal zoveel maar met een dure zwembroek is uw dieet al eveneens een succes nog voor u ook maar één kilo bent verloren.

Light-charcuterie is een geniale maar wel commerciële uitvinding.

Uiteraard probeer je bij een dieet zo gezond mogelijk te eten.  Als ik af en toe eens zondig, tracht ik dit zo gezond mogelijk te doen.  Niets smaakt zo heerlijk dan een lekker stuk salami, in mijn jargon ‘saucisse’ genoemd.  Salami is nu eenmaal niet zo gezond dus nam ik me voor om dit te schrappen van mijn verlang- en eetlijstje.  Plotseling wist ik met mijn geluk geen blijf want ik zag een pakje salami van Weight Watchers in de rekken van mijn warenhuis liggen.  Ondanks de dure aankoopprijs besloot ik toch zo’n pakje mee naar huis te nemen, in de veronderstelling dat ik iets lekkers en toch gezond had ontdekt.  Enkele uren later zou ik mezelf trakteren op zo’n bruine boterham met salami van de Weight Watchers.  De, waarschijnlijk met kalkoen gevulde, salami was lekker doch ben ik volledig bedrogen door de labels “light” en “weight watchers”.  In praktijk zijn deze schijfjes salami gewoon flinterdun gesneden.  Vijf sneedjes van mijn dure salami komen overeen met één plakje gewone en veel goedkopere salami.  Kortom, geloof de zogezegde lightproducten niet en zie ze terecht als marketing- en reclamestunts.  Eigenlijk wist ik dit allemaal al en toch trap ik elke keer weer in dezelfde valkuil.  Dat diëten tast mijn cognitief functioneren daadwerkelijk aan.  Misschien toch een gebrek aan die verslavende suikers?

[related-posts]

Eet veel fruit en de kilo’s vliegen eruit.

Het rijmt en is nog volledig waar ook.  In de lokale groentewinkel kocht ik allerlei soorten fruit.  Dagelijks verorberde ik zo’n zes stukken fruit, gaande van appels tot pruimen.  Het resultaat was dat ik drie- tot viermaal per dag het kleinste kamertje moest opzoeken om zowel mijn dunne als dikke darm te ledigen.  Na zo’n toiletbezoek ging ik op de weegschaal staan en constateerde ik dat ik 2 kilo lichter was geworden.  Nadeel was wel dat ik ontzettend veel irritatie merkte aan mijn zitvlak.  Na een doktersbezoek bleek dat er zich ter hoogte van mijn anus een tros aardbeien had gevormd.  Ik had de dokter blijkbaar verkeerdelijk verstaan want de apothekeres sprak dan weer van aambeien.  De naamgeving is van geen belang maar de pijn is nog steeds niet te harden.

Conclusie.

Mijn respect voor mensen die de strijd tegen kilo’s aangaan is enorm groot en eindeloos geworden.  Het zijn allen topsporters en ze verdienen van mij een ticket naar de Olympische spelen in Rio de Janeiro in 2016.  Tot dan blijf in nog even oefenen en breng ik dagelijks mijn verzachtende pommade aan in de rectale regionen.  Mijn dieet is een succes al zijn de nevenwerkingen voor lichaam, geest en portemonnee wel geen pretje.  Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken dus.