De finale: Duitsland – Argentinië

De geschiedenis herhaalt zich

Exact 100 jaar geleden begon de eerste wereldoorlog.  De Duitsers wilden de wereld veroveren, het gezelschapsspelletje “Risk” was blijkbaar geen optie.  Talloze legers moesten de Duitse invasie in de kiem smoren.

De Brazilianen kennen klaarblijkelijk de wereldgeschiedenis want er werd gisteren een leger van 26000 politiemannen (en -vrouwen?) ingezet om de Duitsers te stoppen.  Desalniettemin wonnen de Duitsers na 120 minuten van de Argentijnen.  Op bepaalde momenten leek het legendarische Maracanãstadion wel even een slagveld te zijn.  Er werd een stevige oorlog uitgevochten in een superpotig duel.  Ik zag talloze aanslagen op enkels, scheenbenen en jukbeenderen.  Eigenlijk een schande en wat nog veel erger is, één fractie van een seconde denk ik bij mezelf: “ach, dit hoort bij het voetbal”.  Ik schaam me voor deze gedachtegang en gelukkig besef ik dan snel dat dergelijke gewelddadige acties nooit op een voetbalveld mogen thuishoren, niet in 1ste provinciale, niet op een WK en zeker al niet in jeugdwedstrijden.  Voetbal moet een spel van liefde en respect blijven.  Misschien schrijft de romanticus in mij, maar er zouden meer romantici moeten voetballen (en ook vrouwen trouwens).

Nog een laatste ergernis, de bestraffing van de fouten is kennelijk afhankelijk van de gevolgen en mogelijke blessures.  Ik walg van deze kutredenering, mijn gal kookt en baant zich een weg tot in mijn gezonde geest.  In de 26ste minuut komt Romero (doelman van Argentinië) uit zijn doel met zijn been volledig gestrekt, in de lucht zwevend en met zijn shoes/noppen vooruit.  Een karateschop van het zuiverste soort, letterlijk een vliegende tackle.  Romero raakt gelukkig geen speler dus fluit Rizzoli, meestal een uitstekende ref, geen overtreding.  Hij is blind voor dit zinloos en drieste geweld.  Ook de FIFA blijft blind want, ik herhaal, zij kunnen nog steeds een actie bestraffen dewelke ontgaan is aan het zicht van de scheidsrechter.  Romero zal niet gesanctioneerd worden, geen slachtoffer is geen klacht en is geen commotie in de media.  Zo gaat dat in de FIFA-voetballerij, diep beschamend.  Gelukkig waakt de FIFA wel over mijn psychische gezondheid want een streaker op het plein, dat mogen we niet zien hé.  Dat zou de mensen aanzetten tot onlust en overschrijdend gedrag.  Ik word ziek van dergelijke censurerende controledrang, anno 2014.

Als we al de smerige overtredingen wegdenken was het, zuiver voetballend gezien, best wel een boeiende finale.  Finales op een WK durven wel eens slaapverwekkend te zijn maar deze wedstrijd was dit alleszins niet.  Messi kon of wilde weer eens niet schitteren maar toch bemerkte ik bij wijlen een lichte fonkeling, met als hoogtepunt een zalig pasje met buitenkant links.  Iemand die me wederom wist te bekoren was de beste vleugelverdediger ter wereld, Philipp Lahm.  Hij speelde een beresterke wedstrijd, zowel offensief als defensief.  Naast zijn loopvermogen demonstreerde Lahm ook weer zijn spelinzicht en positionele voetbalkennis.  Hij zocht naar en liep steeds in de vrije ruimtes, helaas werd hij niet altijd opgemerkt door zijn teammaats.  Bij momenten werd hij iets te veel genegeerd, bizar want het leek geen toeval te zijn.

Tijdens de verlengingen had ik het gevoel dat Messi ging flitsen en scoren.  Er ontstond logischerwijs iets meer ruimte en een genie als Messi kon hiervan profiteren en zo toch nog zijn gram halen.  Messi bleef zitten maar Götze stond op door fraai te scoren, na een prima assist van Schürrle.  Wederom twee invallers die de wedstrijd bepalen, een terugkerende vaststelling dit WK.  Mijn volgend boek krijgt de titel “de kracht van de bank” mee.  Belfius en BNP Paribas zullen wel willen sponseren, anders vraag ik ook staatssteun aan.

Dankzij het doelpunt van Götze heeft Duitsland zich tot ‘nieuwe’ wereldkampioen weten te kronen.  Ach, best wel dik verdiend, dit kan niemand ontkennen.  Na deze apotheose nemen we afscheid van dit WK, met pijn in het hart en in mijn pen.  Ik heb genoten van de wedstrijden, in het bijzonder van de groepswedstrijden (1ste ronde).

Tenslotte nog een laatste dankwoord voor een heerlijke man, een poëet met een voetbalhart.  Nederland werd derde en kreeg de bronzen medaille maar één Nederlander krijgt van mij een gouden onderscheiding:

Dank, om steeds de woorden te vinden die ik nooit zal ontdekken.

Dank, om mijn voetbalgids te willen zijn in een wereld waarin ik zou verdwalen

Dank, om mij genot te schenken als ik nood had aan tederheid

Dank, om mijn mond te zalven als ik schuimbekkend mijzelf dreigde te verloochenen

Dank, om mijn argusogen te openen op de momenten dat ik blind was

Dank, om mijn geest te verlichten zonder dat ik een “Duvel” moest aanraken

Dank, om mij te inspireren in donkere ruimtes want zonder jouw aanwezigheid had geen van mijn woorden het levenslicht mogen zien

Dank u, Jan Mulder en tot binnen 4 jaar, want ik hoop dat de geschiedenis zich dan ook mag herhalen 

Sportieve en warme groeten van je vriend, Pat Vinder